Udawała ciążę. Potem ukradła ze szpitala dziecka

Małżeństwo i presja

Eleonor Alejandra Marín Mendoza, nazywana przez bliskich Alejandrą, wyszła za Arturo Calderóna Gamiño jako nastolatka. Według relacji przywoływanych w dokumencie A Child of My Own miała wtedy 17 lat i była już w ciąży, a ślub odbył się w lipcu 2000 roku. Dla młodej kobiety macierzyństwo szybko stało się nie tylko osobistym pragnieniem, ale też oczekiwaniem ze strony otoczenia. Sama mówiła później, że czuła presję męża, jego rodziny i społeczeństwa, w którym kobieta po ślubie powinna jak najszybciej urodzić dziecko.

Pierwsza ciąża zakończyła się poronieniem. W kolejnych latach Eleonor przeszła następne straty, a po każdej z nich miała słyszeć, że nie dość dobrze o siebie dbała. Z czasem zaczęła wiązać własną wartość z tym, czy zostanie matką. Gdy po leczeniu i kolejnej próbie ponownie zaszła w ciążę, rodzina zaczęła przygotowywać się na narodziny dziecka. Ten etap również zakończył się poronieniem, ale tym razem Alejandra nie powiedziała o tym najbliższym.

Kłamstwo zaczęło żyć własnym życiem

Po trzeciej stracie Eleonor zdecydowała, że będzie dalej udawać ciążę. Nie przerwała rozmów o dziecku, nie odwołała rodzinnych planów i nie przyznała, że termin porodu nie ma już żadnego związku z rzeczywistością. Zaczęła przybierać na wadze, dopasowywać swoje zachowanie do roli przyszłej matki i utrzymywać wszystkich w przekonaniu, że wszystko przebiega prawidłowo. W dokumentalnym filmie Maite Alberdi, ta mistyfikacja nie była chwilowym kłamstwem, ale procesem, który trwał miesiącami.

Bliscy szykowali się na pojawienie się dziecka. W rodzinie rozmawiano o porodzie, kompletowano rzeczy dla niemowlęcia i traktowano Alejandrę jak kobietę, która za chwilę zostanie matką. Ona sama coraz głębiej wchodziła w stworzoną przez siebie wersję wydarzeń. Reżyserka dokumentu podkreślała później, że interesował ją właśnie ten moment: nie jako usprawiedliwienie późniejszego przestępstwa, lecz jako próba zrozumienia, jak długo człowiek może funkcjonować w fikcji, którą sam zbudował.

Wiosną 2009 roku udawana ciąża zbliżała się do punktu, którego nie dało się już odsunąć. Rodzina czekała na narodziny, a Eleonor musiała pokazać dziecko, którego nie mogła urodzić. 17 czerwca 2009 roku pojechała do Szpitala Generalnego w Meksyku. Tego dnia jej kłamstwo przestało być wyłącznie rodzinną tajemnicą i stało się początkiem sprawy kryminalnej, która odbiła się echem w całym kraju.

17 czerwca 2009 roku Eleonor Alejandra Marín Mendoza pojawiła się w Szpitalu Generalnym w Meksyku, gdzie pracowała jako pracownica administracyjna. Znała budynek, procedury i rozmieszczenie oddziałów, bo wcześniej była zatrudniona także w części położniczej. Tego dnia w szpitalu przebywała Mayra Navarro, która dzień wcześniej urodziła córkę — Katię Valentinę.

Według ustaleń śledczych, Eleonor weszła na oddział, zabrała noworodka i wyniosła dziewczynkę w dużej papierowej torbie. Monitoring zarejestrował, jak opuszcza szpital z pakunkiem, który nie wzbudził od razu podejrzeń personelu. W tym czasie rodzice dziecka zorientowali się, że córka zniknęła, a sprawa natychmiast trafiła do policji.

Dziecko odnaleziono po kilkunastu godzinach

Poszukiwania trwały krótko, ale od początku miały najwyższy priorytet. Funkcjonariusze analizowali nagrania z kamer, przesłuchiwali personel i sprawdzali osoby, które mogły mieć dostęp do oddziału. Trop szybko doprowadził ich do Eleonor oraz jej męża, Arturo Calderóna Gamiño. Para została zatrzymana w pokoju hotelowym w Meksyku, a dziewczynkę odnaleziono żywą i przekazano z powrotem rodzicom.

Podczas pierwszych przesłuchań Eleonor utrzymywała, że biologiczna matka miała dobrowolnie oddać jej dziecko. Mayra Navarro stanowczo zaprzeczyła tej wersji, a śledczy nie znaleźli dowodów na istnienie jakiejkolwiek umowy między kobietami. Zabezpieczone nagrania, zeznania świadków i okoliczności zatrzymania stały się podstawą do postawienia zarzutów. 

W centrum śledztwa znalazł się również Arturo. Zatrzymano go razem z żoną, ponieważ był przy niej w chwili odnalezienia noworodka. Eleonor od początku przekonywała jednak, że mąż nie znał jej planu i był przekonany, że dziecko, które pokazała rodzinie, naprawdę jest ich córką. Dla policji kluczowe stało się więc ustalenie, czy uczestniczył w przestępstwie, czy sam padł ofiarą kłamstwa, które Eleonor podtrzymywała aż do dnia porwania.

Wyrok i uniewinnienie Arturo

Proces Eleonor Alejandry Marín Mendozy zakończył się wyrokiem skazującym. 9 listopada 2011 roku sąd uznał ją za odpowiedzialną za bezprawne uprowadzenie osoby małoletniej poniżej 16. roku życia i wymierzył jej karę 13 lat i 4 miesięcy więzienia oraz grzywnę. W uzasadnieniu znaczenie miało to, że porwanie nie było nagłym impulsem, lecz finałem wielomiesięcznego podtrzymywania fikcyjnej ciąży.

Arturo Calderón Gamiño również został zatrzymany po odnalezieniu noworodka w hotelu, ponieważ śledczy początkowo zakładali, że mógł pomagać żonie. Ostatecznie nie udowodniono mu udziału w planowaniu porwania. Spędził w więzieniu 2 lata i 6 miesięcy, po czym został uniewinniony. Eleonor od początku utrzymywała, że mąż wierzył, iż dziecko przedstawione rodzinie naprawdę jest ich córką.

Sprawa wróciła w filmie

Po latach historią zajęła się chilijska reżyserka Maite Alberdi, dwukrotnie nominowana do Oscara za wcześniejsze filmy dokumentalne. Poznała Eleonor, gdy ta odbywała jeszcze karę w meksykańskim więzieniu. Początkowo słuchała przede wszystkim jej wersji wydarzeń, ale po uzyskaniu akt procesu i materiałów sądowych zmieniła konstrukcję filmu. W dokumencie zestawiła relację skazanej z dowodami, wypowiedziami osób zaangażowanych w sprawę oraz głosem Mayry Navarro, biologicznej matki Katíi Valentiny.

Film "A Child of My Own" / "Un hijo propio" miał światową premierę 14 lutego 2026 roku podczas Berlinale. Do wybranych kin w Meksyku trafił 30 lipca 2026 roku, a na Netfliksie został udostępniony 13 sierpnia 2026 roku. Twórcy podkreślali, że dokument nie ma usprawiedliwiać przestępstwa, lecz pokazać sprawę z perspektywy osób, które ją przeżyły, oraz mechanizmy społeczne związane z presją macierzyństwa.

Eleonor Alejandra Marín Mendoza odbyła karę i jest na wolności. Według informacji podanych po premierze dokumentu po wyjściu z więzienia ponownie związała się z Arturo Calderónem Gamiño, który dziś wychowuje syna z innego związku. Katía Valentina, porwana jako noworodek w czerwcu 2009 roku, jest nastolatką i nie została pokazana w filmie; reżyserka tłumaczyła, że nie chciała, aby jej życie zostało na nowo zdefiniowane przez sprawę z pierwszych godzin po narodzinach.

Źródła:

https://www.bbc.com/culture/article/20260810-a-shocking-case-of-a-fake-pregnancy-that-spiralled

https://en.wikipedia.org/wiki/A_Child_of_My_Own

https://www.theguardian.com/film/2026/jul/28/a-child-of-my-own-fake-pregnancy-documentary-netflix

https://www.eldia.com/espectaculos/una-mentira-de-meses-y-una-bebe-sacada-del-hospital-espectaculos_1786430098

https://www.themirror.com/entertainment/netflix-doc-woman-faked-pregnancy-1885472